Liefs

Hier was de kamer waarin ze rust en zichzelf terug kon vinden – na de haast van iedere dag. De kamer waar troost schuilde en waar niemand haar kon zien. Waar ze alleen was met het druppelen van het water. Het her-innerde haar aan de watervallen, de watervallen waar ze ooit samen met haar was geweest. Hoe ze toen dronken van verliefdheid waren geweest. Hoe ze samen zinnig hadden gezoend en hoe ze veel later - ja veel later - innig verstengeld tegen elkaar in slaap vielen.

Nu leunde zij met haar hoofd tegen de muur – het water gutste tussen de muur en haar in. Als een geliefde waarin ze weer wilde verdwijnen. Maar er was geen geliefde meer. Nu liet zij elke druppel haar naakt omarmen, haar strelen, over haar rug, borsten en buik en andere weke delen. Zo stond zij het liefst. Het licht was uit, want donker douchen liet haar meer van zichzelf zijn – rustig – en de deur stond op een kiertje zodat er toch een zachte troostende lichtinval ontstond.

Met haar ogen dicht rook ze dan weer hoe zoet haar lief had geroken, hoe zacht ze was geweest en hoe ze hier ook samen hadden gestaan. Innig in het duister, de spetters van zacht gefluister dansend om hen heen. Zij kenden elkaars lichaam, zij kenden elkaars naakt zo goed dat zij liever naakt dan gekleed bij elkaar waren. Wanneer het water stopte met stromen, zocht zij de zachtste handdoek uit de la, draaide haar daar in en zoende haar. En soms, gingen ze nat – zo uit de douche – haar bed in, zachtjes maar altijd met liefs in hun ogen.

Ze draaide de kraan dicht en pakte een willekeurige handdoek uit de la. Ze rolde het om zich heen en liep langzaam naar haar bed. Daar lag ze alleen in de armen van de nacht, maar met de zoete geur van haar die haar zo lief was, heel dichtbij.


Elfje Viderelfje 2009

Als afscheid en verdriet mijn deur weer hebben gevonden
rust ik uit in de armen van de voortschrijdende tijd
met de warmte van mijn hart lik ik mijn wonden
stil en samen met de wijdse kilte van de eenzaamheid

Voor deze momenten heb ik een plekje in mezelf
een plek waar ik naar toe kan gaan om te schuilen
om te verdwijnen van het licht
ergens in het donker uit ieders zicht

Soms om zachtjes te genieten
soms om hardop te huilen
Want er zijn momenten
dat ik het nodig heb om te reflecteren
om te groeien in mezelf
en heel langzaam niet te vlug
vind ik in deze ruimte mijn hogere zelf
ook altijd weer terug

Steeds kan ik met geluk constateren
dat de liefde nog steeds om me heen is
hoewel ik ook altijd de pijn zal blijven voelen
van alles wat ik met mijn ziel nu nog zo mis
maar beiden zijn nodig om te kunnen groeien

Marjolein 2009